REDUCTIO AD ABSURDUM

-3-

2010-05-12T03:48:00.000-07:00

Kapılardan birini yavaşça aralamıştı. İçerde neler olduğunu çok iyi seçemiyordu, ama görebildikleri çok da içini açmışa benzemiyordu. Zaten yeterince yorgundu, daha fazlasına hiç de lüzum yoktu. Sanırım bu kapıyı kapatacaktı. Mücadele edecek gücü kendinde bulamıyor, bir yandan da bırakamıyordu araladığı kapının kolunu. O an tanrılara, o güne kadar asla soramadığı bir soruyu soracaktı: Neden ben???

-2-

2010-05-12T03:47:00.000-07:00

Karşısında iki kapı vardı.İkisi için de uzun süredir düşünüyordu.İkisinin de arkasında ne var belli değildi.Ama önündekiler aşikardı.Birine daha yakındı, içine hiç sinmeyene.Diğerineyse gitgide yaklaşıyordu.Şimdilik orta yolu bulmalı ve sadece hangisi çekerse ona doğru yönelmeliydi belki de...Ya da kapıların önündekilere aldırmadan, arkalarındakini öğrenmenin bir yolunu bulmalıydı...

-1-

2010-05-12T03:42:00.000-07:00

Kısmet dedikleri bu olsa gerek dedi ve durdu. Durmaması lazımdı ama inatla duruyordu. Herşey istediği gibi olmaya başlamıştı ama uzun yoldan oluyordu. O da bunun tadını çıkartıyordu. İzliyordu kendi hayatını memnun, pis bir sırıtışla. Şu an sahip oldukları değildi onun istedikleri. Ama zaten ulaşmıştı onlara da. Sadece elini uzatıp dokunması kalmıştı. Bunu yapmak içinse hiç acelesi yoktu. O nasılsa elde edilecekti ;)

orası mı burası mı

2009-10-16T00:18:00.000-07:00

Senelerdir ara ara devam eden bir rüyam var. Bilenler bilir. Bilmediğim bir ülkedeyim. Dilini öğrenmişim o zamanlar ama şu an bilmiyorum. Çok iyi anlaşıyorum o insanlarla. Neresinde kalırsam orasından aynen devam ediyor rüya da çok ilginç... Neyse, ben şu son zamanlarsa oraları çok özlüyorum. O kadar güzel bir yer ki, çok net hatırlıyorum girdiğim barları, yürüdüğüm sokağı, şehrin ortasından akan nehri, yolun şeklini ve hatta o güzel köprüyü. Rüyamdaki o yere çok benzeyen pek çok Avrupa şehri biliyorum. Henüz gidip herhangi birini görmedim ama, buraya arada bir girip yazmak istiyorum o fotoğraflarını gördüğüm Avrupa şehirlerinin isimlerini. Kim bilir, belki de bir gün sırasıyla her birine gider, rüyamı birinde gerçekleştiririm...

Bugünden itibaren yazıyorum artık şehirleri. Bugün mesela o sokakları ve köprüyü gördüğüm şehir Brügge idi. Listemde bulunsun =)

Bir Tek O Kalmış...

2009-09-15T00:41:00.000-07:00

Dünya kurulalı, medeniyetler yıkılalı yüzyıllar geçmiş, insanlar iyice hissizleşmiş, sadece kendi hayatlarını yaşamaya başlamış... En yakınlarının bile hislerini önemsemez, belki kendilerine bile değer vermez olmuşlar. Ama bir tek o, her gidenin arkasından yas tutarmış. Tanıdığı ya da tanımadığı kim varsa öldüğünü duyduğu, her gece herkes uyuduktan ya da sızdıktan sonra ağlarmış. Gözlerinden, gidenler için birkaç damla yaş akıtmasa dünyanın sonunun geleceğini inanmaya başlamış belki de. Artık kendi bile hatırlamamaktadır sebebini. O da yaşlanmıştır artık ama. Ölümü çok yakındır. Acaba ondan başka biri daha var mıdır onun gibi olan yeryüzünde? Olmak zorundadır!..

Victoria

2009-09-07T06:00:00.001-07:00

Prenses sonunda uzun, çok uzun bir süredir dinleyemediği, duymaktan ölesiye korktuğu o en çok sevdiği müziği dinleyebilmiş...

Saraya Dönüş...

2009-08-29T01:38:00.000-07:00

Prensesin cezası bitmek üzereydi. Artık halkın arasında olmaya daha fazla tahammülü kalmamıştı. Saçları eskisi gibi olmuştu. Uzamıştı. Ama saklamak zorundaydı halktan bunu. Hiç sevmese de, hep toplamak zorundaydı saçlarını. Prenses son günlerde sürekli hayal kuruyordu. Kendini yeniden sarayında, saçları açık, özgürce gülerken düşünüyordu... Daha ne kadar bu işkenceye dayanacaktı, hiç bilemiyordu. Artık o bir prenses bile değil, bir kraliçe olmalıydı... Prenses kararını vermişti artık. Sarayına geri dönüyordu... Bunun için gereken tüm sıkıntıya katlanacak, tüm eziyetleri çekecekti. Ne olursa olsun, halktan uzakta olmalıydı. Yeniden ona bir prenses gibi davranmalarını sağlamalıydı... Zaman ilerlemeye başlamış, prensesin planlarını uygulama vakti gelmişti.

Şaman'dan

2008-12-25T01:42:00.000-08:00

...

Cinlerin ve hortlakların öncülüğünü yapan bir hayalet, peşindeki dans eden şeytan sürüsünü karlı bir tepe üzerinden, bir çadıra doğru yönlendirdi. Orada soğuk ateşler yanıyordu ve yurtların önünde birsürü hayalet bekleşiyordu. Hemen Bokan'ın üzerine atlayıp onu soğuk ateşlerin yanına yatırdılar. İçlerinde en kötü olanlarının ellerinde demir kancalar ve zıpkınlar vardı. Korkunç yaratıklar silahlarını Bokan'ın vücuduna sokup çıkarmaya başladılar. Dev gibi bir açlık cini göğsüne sıçradı ve kafasını kesti. Diğer iki hayalet bu kafayı aldılar, bir kazığa sapladılar ve Şeytanbaşı'nın çadırının yakınına diktiler. Bokan'ın kafası buradan olup biten herşeyi rahatlıkla görebiliyordu.

Hayaletler kanca ve zıpkınları çekiştirerek vücudunu eklemlerinden ayırdıkları zaman, hiç acı hissetmiyordu. Karnını yarıp bağırsaklarını çıkardılar. Kanını kâselere doldurdular. Sonra kulaklarını kesmek için kafasına yaklaştılar. Artık o çirkin şarkıları duymuyordu Bokan ve buna çok memnundu. Burnunu kestiklerinde ise, hayaletlerin depoladıkları pisliklerin kokusunu almaktan kurtulmuştu. Son olarak demir mızraklarla gözlerini oydular. Böylece Bokan'ın çevresi kapkara kesildi, fakat kesinlikle tamamen kör değildi, çünkü aklı karanlığın içinde el yordamıyla yolunu buluyordu. Ve aklı onun derisini nasıl soyduklarını, tabaklayıp gerdiklerini ve son olarak da bir yurdun tahta düzenine astıklarını gördü. Sonra da hayaletlerin iskeletinden etlerini nasıl ayırdıklarını ve kemikleri saymak için nasıl yanyana dizdiklerini...

Tüm bunlar bittikten sonra, yurtların birinden Tayganın Efendisi çıktı. Yanında, kemikleri demir tellerle birbirine tutturulmuş iskeletten oluşan iki erkek, iki de kadın cin bulunuyordu. Kadınların biri tamamıyla ateş ve duman, diğeri ise tamamıyla su ve buhardı. Yurdun baca deliğinde ise on iki tane daha hayalet bulunuyordu ve işe başlama emri bekliyorlardı.

Tayganın Efendisi, Bokan'ın kemiklerinin yurda taşınmasını emretti. İçeride onları ocak ateşinde kendi elleriyle dövdü, un ufak olan kemiklerden yeni bir iskelet şekillendirdi ve diğer on iki yardımcı hayaleti çağırdı. Ateş ve dumandan oluşan kadın, Bokan'ın etlerini topladı ve onları kaynar su dolu bir kazana attı. Su ve buhardan oluşan diğer kadın ise dışarı çıkıp, kan dolu kâselerle geri döndü ve onları etlerin bulunduğu kazana döktü. İskeletin bir tanesi Bokan'ın kulaklarını, burnunu ve dilini arıyordu, diğeri ise tahta düzenden Bokan'ın derisini alıp ateşin yanına götürdü. Tayganın Efendisi ise tüm bunları birleştirerek, yeni bir vücut şekillendirdi.

Eser tamamlandıktan sonra yardımcı hayaletler şöyle dediler: "Onun artık yepyeni, eskisinden daha iyi bir vücudu oldu. Yalnız insanlar farkı anlayamayacaklar ve yeni vücudu eski sanacaklar." Ve dişi yardımcı hayaletler ise: "Sadece aklı aynı kaldı, ama insanlar tam aksine onu tanıyamayacak ve değiştiğini düşünecekler." dediler.

Tayganın Efendisi ise bağırdı: "Kalk!" Ve Bokan kalktığında gözleri ve kulakları, burnu ve dili eskisinden çok daha keskindi...
...

Numaramı Yine Aynı Operatöre Taşıdım

2008-12-12T15:00:00.000-08:00

Bayadır buraya yazmıyorum. Aslında buraya yazamadığım için olsa gerek, içimde fırtınalar kopuyo ama çalışmaya kendimi fazla kaptırdım heralde son zamanlarda, oturup iki satır kelam edemiyorum. Neyse efenim, şöyle güzel bi müzik koyalım da tam olsun... Tears from the moon desin Sinead O'Connor. Aslında sanki ben onun kulağına fısıldıyorum da, o dayanamayıp herkese haykırıyo gibi. Eski sevgilim öyle demişti bu şarkıyı ilk dinlediğimizde bana. O zamanlar tam da bu şarkının sözlerini söyleyebilecek durumda bi ilişkiydi çünkü bizimkisi. Şimdi bu satırları okuyorsa eğer ona da selamlar olsun. Nerededir kimbilir İstanbul mu, İskenderun mu... Neyse efenim, çalışmak diyordum, fazla kaptırmak diyordum. Evet, ben nedense(hehe) her sene bu zamanlar inanılmaz bir çalışma enerjisiyle kuşanıyorum. Anlayamadım gitti açıkçası. Bu hızımı anca beyaz atlı bi prens kesebiliyo, ona da kahretsin ki hep yılın bu zamanları rastlıyorum :D Eh, tabi öyle olunca benim bu çalışma aşkım başka aşklara dönüşüyo, enerjimi alıp götürüyo vesaire vesaire... Bi de ben hep rengarenk giyinebilmek istedim ama yapamadım hiç! Ne biliym olmuyo işte. En renklim mor, o da baya koyu bi tonu. Belki de renkli bakıyorumdur? Bendeki renkleri görmek isteyenler benim gözlerime baksındı belki de? Bi de affedebilmek, gurur yapmamak falan da çok büyük erdem bence. Bi de bazen hayatında öyle bi an olur ki, ulan bi kabus bu kadar uzun süremez kahretsin bunlar gerçekten oluyo diye panik olursun. İşte onu farkettiğin an kurtuluşa çok yaklaştın demektir. Sen çok hızlısın da hızını kesmek için doğa sana tuhaf işaretler yolluyo demektir. Bi dur, etrafına bakın. Mutlaka görüceksin o işareti ;)

Biliyorum saçmaladım ardarda ama geri dönüp okuyacak da değilim tüm yazdıklarımı. Eminim ki her okuyuşunda farklı yerden vuracak seni. Hadi sana da selam olsun =)

halktan biri

2008-08-31T13:30:00.000-07:00

Prenses upuzun, dalgalı saçlarına son kez dokundu. En tepesinden başladı hafifçe dokunmaya, taa beline kadar gezdirdi elini saçlarında. Senelerce kimseyi inandıramamıştı doğal olduklarına. Artık kestirme zamanı gelmişti. O da halktan biri olmak istiyordu çünkü. Saçlarını kestirmeli, boyatmalı ve hatta süslenmeliydi ülkesindeki diğer kızlar gibi. Bir prenses kadar güzel olmaya çalışan kızlar gibi olmak onu korkutuyordu. Alışık değildi doğal olmamaya ne de olsa. Birini öldürmenin cezasını neden saçlarını kestirmekle ödemek zorundaydı, onu da anlayabilmiş değildi. Saçlarını kestirmese de, yine de halkın arasında karışsa olmaz mıydı? Olmazdı... Saçları onun en değerli varlığıydı ve elinden alınmalıydı. Birini öldürmüştü ne de olsa... Kendi içinde, kalbinde öldürmüş olsa da, öldürmüştü işte sonuçta. Bunu yapmamalıydı ve cezası ağır olmalıydı. Halktan biri olmak zorundaydı artık o da. Tıpkı diğer kalbi kırık prens ve prensesler gibi... Cezasını çekmek için halkın arasına karışmalıydı artık. Ta ki cezalı prensiyle karşılana dek...

nulla tenaci invia est via

2008-04-06T09:28:00.000-07:00

inadına yaşıyorum lan! ne olursa olsun beni yıldıramazsın! bütün yapabildiğin bu mu yani? daha çok şey beklerdim senden. mutluyum yine de. hep mutlu olucam, mutluka mutluluğu yakalıycam bi şekilde. sen uğraş dur hala beni mutsuz etmek için, beni yıldırmak için... sadece gülüyorum sana!

dryad of the woods

2008-03-06T15:00:00.000-08:00

ağaçlara sarılıp kapadım gözlerimi. fısıldadım herbirine de dileğimi tüm kalbimle. sonra bıraktım kendimi rüzgarın esişine dallarının en tepesindeymişçesine.
kapadım gözlerimi, sallandım ben de onlar sallandıkça. aynı anda sallandık hep aynı yöne..

uzaklara dalıp dalıp giderdi gözlerim. çoook uzaklara.. bilemezdim ki dileğimin o kadar uzakta olacağını.. buldum sonra dileğimi. elimi uzatsam dokunacaktım
sanki ama o kadar uzaktaydı ki, sesini bile duyamazdım.. ben de hiç ayırmadım yanımdan onu.. aklıma koydum, her yere taşıdım onu da benimle birlikte..
aklımdan kaydı gönlüme düştü dileğim sonra. korktum.. ağaçlara koştum sonra yeniden. sarıldım onlara, sordum n'olucak şimdi? cevaplarını bekledim, ama esmedi
rüzgar.. kalbim sızlıyor, ellerim titriyordu.. ellerine o zaman ihtiyacım vardı işte. gözlerime biriken damla süzülmesin diye sıktım kendimi. süzülürse
kurur, iz bırakırdı yanağımda. ama sen olsaydın yanımda, siliverecektin kimsecikler görmeden o damlayı yanağımdan. o sırada kokunu duyacak, bir kez daha
dolacaktı gözlerim. mutluluktan.. sonra sana sarılacaktım, saçlarımı okşayacaktın sen de.. belki bir öpücük konduracaktın saçlarıma.. o zaman rüzgarlar
esecekti, ikimiz birlikte sallanacaktık ağaçlarla birlikte..

ama hala rüzgar esmiyor, yapayalnız orada duruyorum.. sen çok uzaktasın.. çoook uzakta.. ellerim soğuk, gözlerim nemli, uzaklara dalmış...

günümü kaybettim

2007-12-05T12:18:00.000-08:00

ağaç olmak vardı şimdi tepende
belki o zaman birbirimize karışırdık
budarlardı kollarımı, yine kopardık sonra
olsun, yine de bir kavuşur bir ayrılırdık
hiç kavuşamamaktan hallice

korkacak bişey yokmuş

2007-11-26T04:44:00.000-08:00

Günlerdir uyumuyordum korkudan. En sonunda bedenim daha fazla uykusuzluğa dayanamadı, sigortası attı beynimin, kapandı gözlerim, zihnim... "Hımm aslında korkacak bişey de yokmuş hani gayet de güzel uyuyorum" derken, birden gözlerimi açtım! Bişeyler hissettim sanki sağ tarafımda... Şöyle bi bakındım etrafa gözlerim karanlığa alışınca. Evet evet! Yatağımın sağında bişey vardı, hafif bi ışık saçıyordu ve uyanmamı bekliyordu resmen!.. Yatağımda kaskatı kesilmiş, nefesimi tutmuştum. Sanki nefes alırsam uyandığımı anlayacakmış gibi... O neydi? Odamda ne işi vardı? Benden ne istiyordu? Cesaretimi toplayıp bakmam lazımdı o şeye... Birden derin bir nefes alıp ona çevirdim gözlerimi... Bütün dişlerini göstererek gülen ve bana doğru yaklaşan, yüzlerce suratı aynı anda gördüm bu şeyin yüzünde! Onca insanın yüzü bana doğru yaklaşıyordu gitgide... Aldığım nefes yarım kaldı... Ne içime çekebiliyordum, ne de dışarı bırakabiliyordum nefesimi... Ciğerlerim patlamak üzereydi... Tanıdığım, tanımadığım, gülen, acı çeken, birsürü yüz!.. Sonra birden gözlerimi açtım. Telefonumun alarmı çalıyordu ve beni her çalışında çılgına çeviriyordu! Daha fazla tahammül edemezdim bu sese. Elimi uzattım telefonuma ama ben elimi uzattıkça o benden uzağa gitmeye başladı!.. Mıknatısın aynı kutupları gibi itiyorduk birbirimizi! Her çalışta kafamın içinde birşeyler parçalanıyor, acı veriyordu artık bana! Tanrım alarmı kapatmalıydım ne pahasına olursa olsun!.. Elimi uzatıyorum, kaçıyor; elimi uzatıyorum, bi kere daha çalıyor... Her çalışında elimi başıma götürüyorum, canım yanıyor artık iyiden iyiye... Burnum da kanamaya başladı, daha fazla tahammül edemem bu acıya! Ayağa kalkıp bir çaresine bakmam lazım sanırım... Yatakta doğruluyorum, ayaklarımı yere indiriyorum ama bi türlü yere basamıyorum. Halıya bakıyorum hala eski mesafesinde ama ben ulaşamıyorum... Bacaklarım mı kısalmış? Ayaklarım mı kopmuş? Neden yere basamıyorum? Birdenbire gözlerimi açıyorum. Bana sarılmış, yanımda yatıyorsun. Oh diyorum korkacak bişey yokmuş sevgilim yanımda. Derken, elinde bir bardak suyla sen içeri giriyorsun!.. Yanımdakine bakıyorum sen, içeri giren de sen! Ayaktaki sen "kabus mu görüyordun sayıklıyordun, sana su getirdim al iç, hayatım" diyor. Acaba bu sen misin? Bu sensen yanımdaki ne? Seninle konuşursam ya yanımdaki açarsa gözlerini? Peki seninle konuşmazsam bize naparsın? Hanginize güvenicem bilemezken, bebeğimin sesi geliyor öteki odadan! Ağlıyor... Yanımdaki sen de uyanıyorsun! Sizden önce yanına gidip almam lazım bebeğimi! Ama birden susuyor. İçeri sen geliyorsun bebek kucağında... Biz hep beraber dönüp sana bakıyoruz. Senin yüzünde pis bir gülümseme, derken hepinizde aynı gülümseme! Birden ter içinde açıyorum gözlerimi. Nefes nefese kalmışım, mutfağa gidip su içmem lazım ama korkuyorum!.. Ya yere basamazsam, ya mutfakta senden bisürü görürsem? Beynimde fırtınalar koparken duvarlardan çıtırtılar geliyor!.. Sonra sallanmaya başlıyorum!.. Kapatıyorum gözlerimi, böylesi daha güvenli sanki... Sesler duyuyorum... Birsürü düşen, kırılan eşya sesi... Sonra kulak kabartıyorum, hiç insan çığlığı yok!.. Düştüğümü hissediyorum o an! İyice sıkıyorum gözlerimi, açmıycam asla!.. Yorganıma sarılıyorum sadece sıkı sıkı!.. Düşüyorum, üstüme de birşeyler düşüyor!.. Sıkıştığımı hissediyorum... Artık hareket kesildi, çığlıklar başladı. "Orada kimse var mı" diye soruyor biri... Bir diğeri bağırıyor "kurtarın beni!". Gündüz olmuş anlaşılan ya da gözlerim alışmış karanlığa, etrafıma bakınıyorum... Birini görüyorum, o da uzanmış sessizce olan biteni anlamaya çalışıyor. Gülümsüyoruz birbirimize... Sanırım bu gerçek diye düşünüyorum sonra. Demek ki korkulacak bişey yokmuş, öyle de böyle de oluyormuş deprem... Dışardaki sesler yaklaşıyor iyice. Bize doğru sesleniyorlar "orada kimse var mıııı?" yanımdakine bakıyorum, hala gülümsüyor bana. Soru soran bakışlarla bakıyorum, ama hala gülümsüyor... Seslenmeye çalışıyorum dışardakilere, ama sesim çıkmıyor! Yanımdakine dönüyorum dehşete kapılmış bi halde, hala gülümsüyor!.. Sonra yanımdakinin bana bakmadığını anlıyorum... Diğer tarafıma, onun baktığı yere çeviriyorum kafamı zorla. Tıpkı küçük bir çocukken babamın bana anlattığı gibi bişeyle karşılaşıyorum!.. Demek ki, gerçekten korkulacak bişey değilmiş diyorum sonra... Demek ki günlerdir boşuna uykusuz kalmışım... Yüzüme bir gülümseme yayılıyor, artık ölümden korkmuyorum...

Reductia ad Absurdum

2007-11-26T03:37:00.000-08:00

adsum!

olmayana ergi dedim başladım. bana ters de olsa, tersini kabul edip gerçeğe ulaşıcam başımın etini yiye yiye. kafamın içindeki tilkileri özgür bırakıyorum burada...

in fine, verba volant scripta manent dixi.

fiat lux!